WEBSITE BY RUBEN PLANTING              

08/06 - 07/07 2019 Buying Time, Kunstliefde, Utrecht

24/06 - Workshop Solid as a Rock : How to make a selfportrait, Arnhem

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

UPCOMING SHOWS

 

 

 

HIER ZIJN WIJ 

 

Zijn linkerbil bedekt het doucheputje waardoor de douchebak langzaam volloopt met water. Hij tilt daarom zo nu en dan zijn linkerbil op, zodat de douchebak niet overstroomt, waarna hij zijn bil langzaam laat zakken om de bak weer te vullen met water. Hij kijkt al een uur door het gaatje dat speciaal daarvoor in het douchegordijn lijkt te zijn gemaakt, naar de regen buiten. Dat douchegordijn, met daarop een geïllustreerde zee en wat omhoog springende dolfijnen hangt er al jaren, maar het gaatje heeft hij pas vorig jaar ontdekt. Hij steekt sindsdien zijn vinger door het gaatje en wiebelt deze dan langzaam heen en weer en zegt: Hallo, hier ben ik! Dan is het stil, want niemand zegt iets terug.

 

Door het gewiebel met zijn vinger wordt het gaatje in het gordijn steeds groter. Plots past er een tweede vinger bij en daarna zelfs een derde. Er ontstaat een gat in de zee waar

een dolfijn overheen lijkt te springen. Hallo, hier ben ik! - stilte. Hij stopt er nog een vinger bij waardoor het gaatje openscheurt, zijn hele hand er doorheen schiet en de dolfijn in een groot leeg gat lijkt te verdwijnen. Hij trekt van schrik zijn hand terug en kijkt door het gat naar buiten. Hij ziet dat het inmiddels is gestopt met regenen, tilt nog een keer zijn bil op en laat het laatste beetje opgespaarde water wegstromen. Hij draait de kraan van de douche dicht en schuift het douchegordijn opzij, waardoor ook de rest van de dolfijnen lijken te verdwijnen. Wanneer hij, nog met natte kleding, beneden komt, zit zijn vrouw aan de nog gedekte tafel waar ze eerder die avond aan gedineerd hadden.

 

Buiten in de regen heeft ze het maar een paar minuten volgehouden. Ze hadden het eten nog niet achter de kiezen of hij was weer van tafel verdwenen. Ze vroeg er niet meer naar. Niet dat ze hem niet wou begrijpen, maar ze had het al zo vaak geprobeerd. Daarbij is het niet het seizoen om buiten in de regen te gaan staan, ook niet als probeert je man te begrijpen. Ze heeft één keer, via het trapgat met beide handen rond d’r mond, terug geroepen: Hier zijn wij! Het was niet naar hem gericht, maar naar datgene waarvan ze niets begreep. Misschien had ze gewoon naar boven moeten lopen en het douchegordijn weg moeten trekken en naast hem moeten gaan zitten. Dan hadden ze samen kunnen roepen, zonder elkaar te begrijpen, terwijl de zee tegen hun voorhoofden plakt.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

HOME

STUDIO/OBSERVATIONS

 

 

 

gallery/911716da1a7998b7c62f5d328198fe85_560x840

'SOLID AS A ROCK'

Self Portrait, 2019