website by ruben planting               

rubenplanting@hotmail.com / instagram: ruben.planting 

11/04 - 12/04 2019 Nacht van de Film, Focus, Arnhem

24/05 - 26/05 2019 Huntenkunst, SSP-Hal, Ulft

08/06 - 07/07 2019 Buying Time, Kunstliefde, Utrecht

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

UPCOMING SHOWS

 

 

 

KORT VERHAAL /

HIER ZIJN WIJ

 

 

 

Zijn linkerbil bedekt het doucheputje waardoor de douchebak langzaam volloopt met water. Hij tilt daarom zo nu en dan zijn linkerbil op, zodat de douchebak niet overstroomt, waarna hij zijn bil langzaam laat zakken om de bak weer te vullen met water. Hij kijkt al een uur door het gaatje dat speciaal daarvoor in het douchegordijn lijkt te zijn gemaakt, naar de regen buiten. Dat douchegordijn, met daarop een geïllustreerde zee en wat omhoog springende dolfijnen hangt er al jaren, maar het gaatje heeft hij pas vorig jaar ontdekt. Hij steekt sindsdien zijn vinger door het gaatje en wiebelt deze dan langzaam heen en weer en zegt: Hallo, hier ben ik! Dan is het stil, want niemand zegt iets terug.

 

Door het gewiebel met zijn vinger wordt het gaatje in het gordijn steeds groter. Plots past er een tweede vinger bij en daarna zelfs een derde. Er ontstaat een gat in de zee waar een dolfijn overheen lijkt te springen. Hallo, hier ben ik! - stilte. Hij stopt er nog een vinger bij waardoor het gaatje openscheurt, zijn hele hand er doorheen schiet en de dolfijn in een groot leeg gat lijkt te verdwijnen. Hij trekt van schrik zijn hand terug en kijkt weer door het gat naar buiten. Hij ziet dat het inmiddels is gestopt met regenen, tilt nog een keer zijn bil op en laat het laatste beetje opgespaarde water wegstromen. Hij draait de kraan van de douche dicht en schuift het douchegordijn opzij, waardoor ook de rest van de dolfijnen lijken te verdwijnen. Wanneer hij, nog met natte kleding, beneden komt, zit zijn vrouw aan de nog gedekte tafel waar ze eerder die avond aan gedineerd hadden.

 

Buiten in de regen hield ze het maar een paar minuten vol. Niet dat ze het niet begreep, maar ze kreeg het koud. Het is niet het seizoen om buiten in de regen te gaan staan, ook niet als probeert je man te begrijpen. Ze heeft één keer, via het trapgat met beide handen rond d’r mond, terug geroepen: Hier zijn wij! Het was niet naar hem gericht, maar naar datgene waarvan ze niets begreep. Misschien had ze gewoon naar boven moeten lopen en het douchegordijn weg moeten trekken en naast hem moeten gaat zitten. Dan hadden ze samen kunnen roepen, zonder elkaar te begrijpen, terwijl de zee tegen hun voorhoofden plakt.

HOME

gallery/dscf0048

sTUDIO PEEK & OBSERVATIONS

gallery/$_86dv
gallery/plop
gallery/balll
gallery/love
gallery/rome
gallery/kaasje
gallery/img_3823
gallery/zeeheee
gallery/img_20190509_145256
gallery/911716da1a7998b7c62f5d328198fe85_560x840

Zelfportret (2018)

gallery/site1